تنها شدم . . . خیلی وقته . . .
از ماه و سال و قرن گذشته . دارم بهش عادت میکنم . مثل همین که زنده ام و به
بودن اجباری عادت کردم . دارم تنهایی رو تو ریه هام حس میکنم .
فقط یه لذت عمیق مونده که شاید بشه تجربه کرد . . . اما . . نه . . .
چون حتی اونم تنهام گذاشته ، مرگ رومیگم . . .
آره . . هیچ لدتی بالاتر از یه مرگ ناگهانی نیست . . .
افکار پوچ !
باشد ، ولي از هر حقيقتي بيشتر مرا شكنجه ميكند . آيا اين مردمي كه شبيه من
هستند ، كه ظاهرا احتياجات و هوا و هوس مرا دارند ، براي گول زدن من
نيستند ؟ آيا يك مشت سايه نيستند كه فقط براي مسخره كردن و گول زدن من
بوجود آمده اند ؟ آيا آنچه كه حس ميكنم و مي بينم و مي سنجم سرتاسر موهوم
نيست كه با حقيقت خيلي فرق دارد ؟
من فقط براي سايه خودم مينويسم كه جلو چراغ به ديوار افتاده است . بايد خودم
را بهش معرفي كنم .
طی تجربیات زندگی به این مطلب بر خوردم که چه ورطه ی هولناکی میان من و
دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد ، تا ممکن است
باید افکار خودم را برای خودم نگهدارم و اگر حالا تصمیم گرفتم بنویسم فقط برای
اینست که خودم را به سایه ام معرفی کنم . سایه ای که روی دیوار خمیده و مثل
این است که هرچه مینویسم با اشتهای هرچه تمامتر می بلعد .
برای اوست که میخواهم آزمایشی بکنم ، ببینم شاید بتوانیم یکدیگر را بهتر
بشناسیم چون از زمانی که روابط خودم را با دیگران بریده ام میخواهم خودم را
بهتر بشناسم .
خیلی آدما هستن که تو تنهاییشون دارن نابود میشن
خیلی آدما هستن که خیلی از خدا تنها ترن . . .
دلم انگار ابری و طوفانیست
چشم ماتم زده ام بارانیست
شب تنهایی من بی پایان
امشب انگار که باز . .
تکرار شب تنهائیست . . .
آدمک بیدار است . . .
ظهر تنهایی من : داغ چو خورشید سیاه ، تک تک عقربه ها می جنگند ، ثانیه ها می میرند
خش خش برگ ، خیابان نگاه ، جاده ای زرد در عمق خزان
آدمک بی تاب است . . .
شب تنهایی من : حسرت خواب سفید ، زیر آرامش تب دار نسیم
حسرت بوسه ی لب های پر از تب و گناهی شیرین
آدمک منتظر است . .
دیر گاهیست .. آدمک منتظر است . . .
در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد
این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد ، چون عموما عادت دارند که این درهای
باورنکردنی را جزو اتفاقات نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد ،
مردم برسبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی میکنند آن را با لبخند، شکاک و
تمسخر آمیز تلقی بکنند .
(صادق هدایت)
دلخوشی من همین صفحه مشکی و یک رنگ است که تنهایی ام را بر روی آن حکاکی میکنم . . .
